69
  • Home
  • Interviews
    • 2012
      • Moke
      • Hit Me TV
      • ED
      • Rigby
      • Kensington
    • 2011
      • Ed Laurie
      • Destine
      • Tika
      • BlackStripe
      • Blood Red Shoes
      • Mala Vita
      • Houses
      • Jonathan Jeremiah
      • Rigby
      • Gabriella Cilmi
    • 2010
      • Wouter Hamel
      • Johnny Flynn
      • The Popopopops
      • Blood Red Shoes
    • 2009
      • Keane
  • Concertrecensies
    • 2012
      • Kensington @ Melkweg
    • 2011
      • Hanson @ Paradiso
      • Triggerfinger @ Melkweg
      • Bon Iver @ Vredenburg
      • Destine @ Paard
      • Moke @ Rijswijkse schouwburg
      • Wouter Hamel albumpresentatie Lohengrin
      • Tika @ SuperMarkt
      • Blof @ Paard
      • Wouter Hamel @ Paard
      • Rigby @ Velvet
      • De Staat @ Velvet
    • 2010
      • TMF Awards
      • Nirwana Tuinfeest
      • Mumford and sons @ Tivoli
  • Fotoverslagen
    • 2011
      • Kensington @ Waterpop
      • Videoclip Rigby- Time
      • Jamie Cullum @ Parkpop
      • Graffiti6 @ Parkpop
      • Di-rect @ Parkpop
      • The Crookes @ Parkpop
      • Blood Red Shoes @ Grote Markt
    • 2010
      • Destine @ Nirwana Tuinfeest
  • Contact
  • Links
Moke zet indrukwekkende theatershow neer over verlies en de dood
Een rockband in het theater, je ziet het niet heel vaak. De Amsterdamse band Moke had echter behoefte aan verandering en durfde het aan om rockmuziek door de theaters te laten schallen. De show, genaamd ‘Till death do us part, combineert muziek met filmbeelden en een lichtshow. De aftrap was in Rijswijk, waar Moke liet zien hoe je een indrukwekkende theatershow neer moet zetten.

Tekst: Susanne Kooijman
Foto's: persmap Moke

De titel zegt het eigenlijk al. ‘Till death do us part gaat voornamelijk over verlies en het omgaan met de dood. Maar ook over het feit te genieten van het leven nu dat nog kan. Een heftig onderwerp dus. De show start dan ook met het geluid van een kloppend hart. Als het hart ophoudt met kloppen verschijnen de bandleden op het podium. Direct wordt je meegezogen in de wereld van Moke. Er schijnt slechts één lamp, die heen en weer slingert over de bandleden. Het lied ‘My death’ wordt gespeeld en de sfeer is meteen gezet.

Vanavond gaat het niet om het repertoire van Moke zelf. Juist het werk van andere muzikanten wordt door de band gespeeld. Zoals het lied The drugs don’t work van The Verve. Zanger Felix Maginn zit op een kistje aan de linkerkant van het podium en weet het lied op ontroerende wijze te zingen. Ook bekender werk als Streets op Philidelphia van Springsteen, One of us van Osborne en The show must go on van Queen komen voorbij. Moke weet de liedjes echter zo eigen te maken dat ze nauwelijks te onderscheiden zijn van de echte Moke songs. De typische Moke sound, met het herkenbare toetsenwerk van Eddy Steeneken, klinken in alle songs door.

Gedurende de hele show hangt er achter de band een groot filmscherm waarop beelden te zien zijn die de haast mystieke sfeer van de show uitstekend verhogen. Zo is tijdens het lied Heaven, één van de weinige Moke originals die wordt gespeeld, een glas in lood raamwerk te zien waardoor je het gevoel hebt in een kerk te zitten. Iets wat ook opvalt is de manier waarop de band gebruik maakt van het licht. Soms zijn enkel de silhouetten van de band te zien en soms worden de bandleden slechts belicht via enkele spots. Het sluit prima aan bij de sfeer die de band neer zet.

Na een show van bijna twee uur, inclusief een korte pauze, zit de eerste show van Moke’s theatertoer erop. Opgelucht kan de band een staande ovatie in ontvangst nemen. Moke heeft een show neer weten te zetten waarbij ze werkelijk alle registers open hebben getrokken en het publiek hebben getrakteerd op een intense en unieke ervaring.
 
Tijdens de show mocht er niet gefotografeerd worden. Daarom zijn er bij deze recensie alleen promotiefoto's geplaatst.
47
47
47